O suicidio da razón

O suicidio da razón

A historia empeza (ou remata) cun matemático cargando unha xeringa con cianuro. Está traballando sobre os patróns matemáticos da bioloxía, como o número de Fibonacci, así que pensa que unha mazá non está mal. A mazá, ademais, simboliza o pecado e o prohibido, que ao fin e ao cabo foi o que o levou até aquí. Como na fábula cristiá, non importa o coñecemento senón a obediencia.

Así que Alan, o matemático, aínda novo e avanzando a pasos axigantados na ciencia incipiente da computación, decide facer como Sócrates e acabar con todo antes de que acaben con él. Ninguén se lembra da máquina Enigma, das noites de traballo de Bletchley Park, dos estudos sobre a intelixencia artificial. O único que importa agora é o falso siloxismo:

Alan cre que as máquinas pensan
Alan déitase con homes
Ergo, as máquinas non pensan

P.D: inspirado polo Podcast Irreductible nº34

Reedito para incluír a versión cyberpunk, cinematográfica e posmoderna do test de Turing: o test Voight-Kampf.

One thought on “O suicidio da razón

Comentarios pechados.

Comentarios pechados.